1. Ana Sayfa
  2. Sistem
  3. Dinamik Yönlendirme Protokolleri

Dinamik Yönlendirme Protokolleri

dinamik Yönlendirme Protokolleri

Dinamik Yönlendirme Protokolleri- Göndericiden alıcıya doğru yani uçtan uca veri paketinin izleyeceği yolun belirlenmesi ve yönlendirilmesi işlemine Routing denir. Yönlendirmeler, OSI Referans Modelinin 3. katmanında (Network-Ağ) gerçekleşir. Paketin hedefe ulaşmasında ise IP adresleri rol oynar. Yönlendirici cihazlar (router), temelde en kısa yoldan kendilerine gelen paketleri hedefe göndermek için yönlendirme (routing) işlemini yapar.

Farklı ağları haberleştirmek için kullanılan yönlendirme protokolleri, statik ve dinamik olmak üzere iki farklı yöntem kullanırlar. Kısaca aralarındaki farka değinecek olursak: Statik yönlendirmede, ağ yöneticisi yönlendirme tablolarına girişler manuel olarak yapılırken; dinamik yönlendirmede, ağ yöneticisi girdileri otomatik olarak oluşturur.

Dinamik Yönlendirme Protokollerinin Çeşitleri ve Özellikleri

Dinamik Yönlendirme Protokolleri
Photo by Tumisu on Pixabay

Dinamik yönlendirme protokollerinin genel özellikleri:

  • Yönlendiriciler, yönlendirme mesajlarını ara yüzlerinden gönderir ve alırlar.
  • Yönlendiriciler, yönlendirme mesajlarını ve rota bilgilerini aynı yönlendirme protokolünü kullanan yönlendiricilerle paylaşırlar.
  • Uzak ağları öğrenmek için diğer yönlendiricilerle rotaları değiş tokuş yapabilir.
  • Topoloji değişikliği meydana geldiğinde, yönlendiriciler arasında bu değişiklikler bildirilir. (Topoloji: Ağ cihazlarının birbirleri ile nasıl bağlandığını gösteren yapıdır.)

Yönlendiriciler arası iletişime somutlaştırılmış bir örnek olarak aşağıdaki görsel verilebilir.

Yol seçiminde metrik olarak kullanılan değerler:

  • Bant Genişliği (Bandwidth): İki ağ cihazı arasındaki bağlantının veri iletim hızı.
  • Gecikme (Delay): Hedef ağa ulaşılana kadar geçen süre. Kaynaktan hedefe ulaşım ne kadar uzunsa o kadar çok gecikme vardır.
  • Maliyet (Cost): Yol maliyeti. Hedef ağa giden çeşitli ölçekler kullanılarak hesaplanır.
  • Atlama/Sıçrama Sayısı (Hop Count): Hedef ağa gidilene kadar geçilen router sayısı.

Yol Seçimi

Routerların en temel işlevi paketleri iletmek için seçeceği en iyi yolu belirlemektir (path determination). Bu işlem yapılırken yönlendirici, paketin hedef IP adresini yönlendirme tablosunda arar. Eğer hedef IP adresi yönlendiriciye direkt bağlı bir ağ içinde ise paket hemen o ara yüze iletilir. Hedef IP adresi uzaktaki bir ağa ait ise, paket başka bir routera yönlendirilir. Eğer hedef IP adresi direkt bağlı veya uzak bir ağa ait olduğunda yönlendirici, ‘son çare ağ geçidi’ (Gateway of last resort) yapılandırılmış ise paket oraya gönderilir. Son çare ağ geçidi de yoksa paket atılır (drop) ve kaynak IP adresine hedef ağa ulaşılamıyor mesajı gönderilir. (Destination host unreachable)

Hedef ağa birden çok yolla ulaşılabiliyorsa bu sefer en az metrik değerine sahip yol seçilir. RIP protokolü metrik olarak sıçrama sayısını (hedef ağa gidilirken ne kadar az routerdan geçilirse yol o kadar iyidir) kullanırken, OSPF bant genişliğini, EIGRP ise bant genişliği ve gecikme değerini kullanır.

Bir yönlendiricide birden çok dinamik yönlendirme protokolü ve statik rota yapılandırılabilir. Böyle bir durumda hedef ağ için birden fazla rota kaynağı bulunur. Bu durumda da en iyi yolun belirlenmesi için yönetimsel uzaklık (AD- Administrative Distance) değeri göz önüne alınır. AD değeri, rotanın güvenilirliğini gösterir, değer ne kadar düşükse rota o kadar güvenilirdir. RIP ile öğrenilen rotanın AD değeri 120, EIGRP ile öğrenilen rotanın AD değeri 90, Exterior (dış) BGP için bu değer 20, Interior (iç) BGP için 200, OSPF için 110, IS-IS için ise 115’tir. Örneğin bir routerda hem EIGRP hem RIP yapılandırılıyor ise, EIGRP ile öğrenilen rota en iyi yol olarak seçilir ve yönlendirme tablosuna eklenir.

Router - dinamik yönlendirme protokolleri
Photo by OpenClipart-Vectors on Pixabay

Dinamik Yönlendirme Protokollerinin Sınıflandırılması

Tüm bunların yanında, dinamik yönlendirme protokolleri yönlendirme güncellemelerine ağ adresiyle birlikte alt ağ maskesi bilgilerini eklemelerine göre Sınıflı (Classfull) ve Sınıfsız (Classless) olarak da ikiye ayrılabilir. RIPv1 sınıflı bir dinamik yönlendirme protokolüdür. Yani yönlendirme güncellemelerine ağ adresiyle birlikte alt ağ maskesi bilgilerini eklemez. RIPv2, EIGRP, OSPF ve IS-IS ise sınıfsız yönlendirme protokollerindendir. Yani yönlendirme güncellemelerine ağ adresiyle birlikte alt ağ maskesi bilgilerini eklerler.

Yorum Yap

Yorum Yap

Yorumlar (1)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir